Sterven moet niet moeilijk zijn,
Dat weet je nog van toen je danste.
En dan het liefst op ‘Whole lotta shakin’ going on’
Van Jerry Lee Lewis.
Alleen, dronken van Franse cognac,
’s Nachts in de achterkamer.
Tot je in elkaar zakte en meteen maar bleef liggen ook.
Het ging toch nergens om.

Je zit stevig onder de morfine,
Een geaccepteerde junk in een witte kamer.
En daar komt hij, de piano, die pompende hartslag.
En met je tenen tikkend tegen het voeteneind
Weet je het weer:
Het is nooit om meer begonnen.
En terwijl je als vanouds probeert mee te grommen,
Voel je ze naderen, achter de Killer vandaan:
De Engelen Van De Duisternis.

Met die liefdevolle hitsigheid van hun stemmen
Strekken ze hun armen naar je uit.
‘Shake it, baby, shake it.’ (Laat maar los.)
En met hun warme, wulpse vrouwenlijven
Schudden ze je terug de nacht in, die nacht
Van toen je nog danste in de achterkamer,
Dronken van Franse cognac,
En voor altijd wegraakte.